Ik ben vandaag een beetje opstandig. Ik weet niet waaraan het ligt (het kan de Clomid zijn, maar dat zou wel een erg makkelijk excuus zijn, niet?). Het was ook een gekke dag. Ik heb weinig uitgevoerd, behalve een beetje twitteren, bloggen en hangen. In mijn badjas gelopen tot 11:00 uur. Het was vanmorgen al duidelijk: vandaag wordt het niks met mij. En dat was ook zo. En dat geeft lekker niks. Af en toe zo’n dag, dat moet kunnen.
Vanavond bedacht ik dat ik nog stééds niets in ‘This is not a book’ had gedaan. Terwijl het hier toch al even ligt. Ik kon me niet tot iets creatiefs zetten. Ik bedoel, behalve fotograferen zijn er maar weinig creatieve dingen in mijn leven gebeurd. Dus het werd tijd om mijn creativiteit te prikkelen.
Mijn tactiek om dit boek mee te lijf te gaan (namelijk een willekeurige bladzijde opslaan en die opdracht uitvoeren) hielp me niet echt mee. Ik sloeg de bladzijde ‘This is an Escape Capsule’ op. Het is de bedoeling de ‘kast’ op de pagina’s te vullen met dingetjes die je mee wilt nemen als je onverhoopt zou moeten ontsnappen. Mijn bedoeling was vrijwel direct om allerlei originele dingetjes neer te schrijven. Maar *niks* gebeurde. Toen ben ik maar niet-originele dingen gaan schrijven. Met een beetje hulp van Twitterend Nederland -maar vooral heel veel van mezelf- werd de kast gevuld.
Mijn conclusie: in het écht is de kast veel sneller vol dan wanneer je woordjes in een getekende kast moet schrijven. Dus toen ik erachter kwam dat er écht niks uit mijn hoofd en handen kwam, heb ik bedacht dat de kast toch vol zat. En toen ben ik dus gestopt.
Creativiteit of creatieve gedachten kun je niet dwingen. Ik niet, althans…