Hoop-hoop
Vandaag is het definitief duidelijk geworden: ik ben wéér niet zwanger. Al een tijdlang blog ik over dit onderwerp, de laatste keer was alweer twee maanden geleden, toch voelt het als gisteren. Het hele zwanger-worden-gebeuren beslaat nu al meer dan twee en een half jaar. Dat zijn eenendertig teleurstellingen. Eenendertig.
En toch voelt het niet zo. Het voelt niet als twee en een half jaar. Het voelt wel lang, dat wel. Maar tegelijkertijd voelt het als gisteren dat ik al die keren naar het ziekenhuis moest. Al die echo’s, die behandelingen, die prikken en die pillen. Die zenuwen, die spanning, die emoties. Het hele pakket.
Een hele tijd hebben we het onderwerp laten rusten. Twee maanden geleden hebben we besloten weer naar het ziekenhuis terug te gaan voor meer IUI-behandelingen. Eerst zijn we nog een weekje op vakantie geweest, maar nu gaat het er toch écht weer van komen.
De Clomid tabletten liggen alweer op me te wachten. Ik ben een beetje bang dat ik ze ga vergeten in te nemen, dus ze liggen hier pontificaal midden op de eettafel. Lekker confronterend. Maargoed, confronterend zal het toch wel zijn. Ik moet morgen het ziekenhuis weer bellen. We ‘horen er weer bij’. Bij de club zielige stellen. Bij de club van mensen die het nét niet allemaal heeft, zegmaar. Die club waar je als stel liever niet bij wil horen. Maar het ís zo en we moeten ermee verder.
Ik blijf hopen. Niet hopen met hoop hoor. Die hoop-hoop is allang vervlogen. Ik heb niet meer de illusie dat ik ooit zwanger zou kunnen zijn. Maar wel hoop ik op een wonder. En dat ik, zomaar ineens, op wat voor manier, op wat voor moment dan ook, er ineens achter kom dat ik niet meer bij ‘die club’ hoor. Maar dat ik nu eindelijk óók eens een échte vrouw mag zijn.
-
Christine
-
francis
-
Elma
-
http://Www.shortiisworld.com Sh0rtiii
-
Frank__i
-
http://blog.joycefotografie.com Joyce
-
Byffstuk
-
http://twitter.com/diyana Diyana
-
francis
-
Berthine
-
http://www.lnnkz.nl Lnnkz