Een flard. Dat is waarmee mijn leven op dit moment zo’n beetje het beste te vergelijken is. Ik ben ‘n flard. Ik voel me ‘n flard. Alles wat ik momenteel doe, voelt als een flard. Ik ben een flard apothekersassistent, een flard student (okee, dit is de grootste flard op dit moment), een inimini flardje creatieveling, een nihil flardje hardloopster. En dan nog een handjevol andersoortige flodders. En al die flarden maken samen een soort van fladderend geheel dat meewappert op de wind die op dat moment voorbijkomt.
Het nadeel van een flard vind ik, dat je niets echt goed kan doen. Tenzij je het ‘flarden’ tot in de puntjes beheerst natuurlijk. Maar zover ben ik nog niet. Ik ben op dit moment een beetje een willoos stukje stof. Soms papier. Soms ‘n stukje keukenrol en heel soms, als het echt even niet leuk is, voel ik mij een goedkope tissue. En daar dan één laag van. Met een scheur. Zoiets.
De uitdaging? Ik hoef geen geheel te worden. Geen saaie vlag, tafelkleed of handdoek. Een beetje een gezellige doch gestructureerde lappendeken, dat is mijn ideaal. Een beetje van dit en een beetje van dat. En dan alles gewoon heel goed kunnen. Want ik ben een perfectionistisch flardenmeisje.
En toch is fladderen gewoon goed voor mij. Niet overal te zwaar aan tillen. Dingen over je heen laten komen. ‘Ja’ zeggen tegen dingen en mensen waarvoor je eerder liever wegvluchtte. Het lukt steeds beter.
Fladder on!
PS: 1) ik ben niet depressief 2) ik zit niet in een identiteitscrisis 3) ik ben niet negatief 4) ik red mij heel prima in deze maatschappij 5) en zo niet, dan trek ik een deken over mijn hoofd en doe ik eventjes alsof de wereld niet bestaat en dat werkt heel prima 6) soms ben ik gewoon even kritisch op mezelf 7) in het openbaar, ja.
Je bestaat nu uit kleine stukjes, net als een patchworkdeken… maar alle als alle stukjes bij elkaar komen wordt het een prachtig geheel! Komt dus helemaal goed!
Dankje Sandra! Ik doe m’n best. En het gaat goed hierzo! :)