Al vanaf het begin boterde het eigenlijk niet zo tussen jou en mij. Toen we elkaar zo’n tien jaar geleden voor het eerst ontmoetten was ik blij, maar liefde maakt blind. Ik zag niet waar je mee bezig was. Wilde het niet zien. Jij was jij en ik had wel andere dingen om me druk over te maken.
Je deed niet veel. Had veel aansporing nodig en zelfs dan deed je echt alleen het hoognodige. En je vroeg aandacht. Veel aandacht. Gepiep en gejengel, steeds weer. Steeds weer moest ik naar jou toe komen, het was nooit eens andersom. Steeds was ík de partij die moest inleveren. Aan energie, aan inzet. Je hield niet op met zeuren. Je maakte me gek. Ik werd zelfs agressief van je. Ik heb je nooit iets aangedaan, maar dat scheelde niet veel.
Maar nu, na al die jaren, heb ik de knoop doorgehakt. Ik wil niet meer. Niet meer met jou, niet op deze manier. Maar eerlijk? Het vertrouwen is weg. Ik wil het niet meer, ook niet op een andere manier.
Er is een ander. Het is misschien niet netjes, maar zeg nou zelf: we waren uit elkaar gegroeid. Ik neem aan dat je zelf ook wel voelde dat ik je gebruikte? Dat ik je eigenlijk geen blik waardig keurde? Het spijt me. Ik trek de stekker eruit. Je werd me te gevaarlijk. Ik weet zeker dat ons huis in de fik zou gaan. Door jou. Zo kan het echt niet langer.
En toch… bedankt. Voor al die keren dat je me wél hielp. Ik bedoel, we zijn toch jarenlang samen geweest. Dat gooi je niet zomaar weg.
Nee. Ik gooi je niet zomaar weg. Ik breng je keurig naar de stort.
Dag wasdroger!
De mijne is afgelopen vrijdag, de 13e, gemodificeerd. Helaas nog niet met gewenste resultaat. Ik hoop na ruim 2 jaar nog geen afscheid van de mijne te moeten nemen, want zonder een wasdroger ben ik een ongeluukkige huisvrouw.
Geweldig!
Ik kan hem/haar ook niet meer missen.