Vandaag kocht iik een schrijfmachien. Een echte. Ouderwetse. Ik vermoed dat ‘ie ergens uit de jaren ’70 komt. Ik wilde er al jaren eentje hebben. En eindelijk is het gelukt.

Vroeger had ik ook een schrijfmachien. Vroeger. En dan bedoel ik dus toen ik kind was. Die was veel ouder dan deze. Ik weet het merk niet meer, maar hij was antiek, een erfstuk. En ook een beetje stuk. Deze niet. Niet antiek en niet stuk. Hooguit een beetje incompleet, vermoed ik. De koffer was nergens te bekennen. Maar voor 7,50 (euro dus, maar dat teken zit niet op mijn schrijfmachien), klaag ik niet. Het ding was namelijk instant gebruiksklaar. Lint en al zat er al in.

Maargoed. Vroeger dus. Toen typte ik hele verhalen op dat beetje stukke, antieke ding. Jaren later kwam er een computer in huis. DOS. Met zwart-wit scherm. Weer jaren later een Windows-pc, met kleurenscherm. En weer jaren later kwam de laptop, gevolgd door iPhone en iPad. Typen was inmiddels een wegwerpactiviteit geworden. Fouten maken werd moeilijker en zelf nadenken minder belangrijk. Met een schrijfmachine is dat anders. Een fout is een fout. Je moet nadenken over elke letter. Rustig en bedachtzaam werken. Herstellen is lastig en altijd zichtbaar. Dat maakt schrijven op een schrijfmachine zo echt. Geen storingen, geen pop-ups, geen afleiding. Alleen jij en de letters. En dat is, hoe zal ik het eens verwoorden, nouja, heerlijk.

Nadenken. Dat moet je. Deze blogpost heb ik op min schrijfmachine getypt. Ik hen de typfouten erin gelatem. Wel zo eerlijk. Oefening baart kunst. En oefening zal ik krijgen.

Happy typing!

PS: Ik heb even gegoogeld, de schrijfmachine is vermoedelijk al zo’n jaartje of vijftig oud! Gaaf toch.

Een voor een, wat is het glad.
Afzetten naar opzij, kleine stapjes, heus, ik kan dat.

Het ijs was hard. Van achteren, van opzij, van voren.
En nu? Overal spierpijn, maar ik heb geschaatst op noren!

Je deed niet veel. Had veel aansporing nodig en zelfs dan deed je echt alleen het hoognodige. En je vroeg aandacht. Veel aandacht. Gepiep en gejengel, steeds weer. Steeds weer moest ik naar jou toe komen, het was nooit eens andersom. Steeds was ík de partij die moest inleveren. Aan energie, aan inzet. Je hield niet op met zeuren. Je maakte me gek. Ik werd zelfs agressief van je. Ik heb je nooit iets aangedaan, maar dat scheelde niet veel.

Maar nu, na al die jaren, heb ik de knoop doorgehakt. Ik wil niet meer. Niet meer met jou, niet op deze manier. Maar eerlijk? Het vertrouwen is weg. Ik wil het niet meer, ook niet op een andere manier.

Er is een ander. Het is misschien niet netjes, maar zeg nou zelf: we waren uit elkaar gegroeid. Ik neem aan dat je zelf ook wel voelde dat ik je gebruikte? Dat ik je eigenlijk geen blik waardig keurde? Het spijt me. Ik trek de stekker eruit. Je werd me te gevaarlijk. Ik weet zeker dat ons huis in de fik zou gaan. Door jou. Zo kan het echt niet langer.

En toch… bedankt. Voor al die keren dat je me wél hielp. Ik bedoel, we zijn toch jarenlang samen geweest. Dat gooi je niet zomaar weg.

Nee. Ik gooi je niet zomaar weg. Ik breng je keurig naar de stort.
Dag wasdroger!

Het was al even geleden dat ik mijn laatste schoolreisje maakte. Ik kan het me niet eens meer herinneren. Maar gisteren is het er toch nog een keer van gekomen. En waar we naartoe gingen? Dat wist niemand. Het was een verrassing. Het enige dat we wisten, is dat we er een sfeerverslag over moesten gaan schrijven. En weet je, het maakte mij ook geen bal uit waar we naartoe gingen. Ik ben overal wel voor te porren, ook al weet ik ergens weinig tot niets vanaf.

En alzo geschiedde. Onze trip ging, zoals eenmaal in de bus bleek, naar Brussel. En dan niet naar een bezienswaardigheid als Manneken Pis of het Atomium (hoewel we die wel hebben gezien), nee, we gingen naar een van de grootste hondenshows van Europa: de Brussels Dog Show.

Honden. En ik heb dus echt NIKS met honden, maar honden werden het. En het was de bedoeling om zoveel mogelijk mensen te interviewen over… ja, over álles dus eigenlijk. Aan mij de schone taak om zoveel mogelijk materiaal te verzamelen waaruit ik een mooi sfeerverslag zou kunnen condenseren. Samen met klasgenoot Janneke ging ik op pad en dompelde ik mij onder in de bizarre wereld die ‘hondenshow’ heet.

Ik ga natuurlijk nog niks verklappen over mijn sfeerverslag. Over dat daar hondenpoep, -pies en -kwijl in voorkomt. Over baasjes die hondenkammen bij wijze van gemak in hun eigen haar steken. Over bizar grote zwart-wit gevlekte Deense doggen die bijna groter zijn dan hun baasje en nagels hebben waar de gemiddelde Kelly jaloers op is. Nee hoor, daarover ga ik nog lekker niks verklappen.

Maar het was een toffe dag. Bus in, bus uit, op de heenreis werden we door docenten Theo en Annemarie vermaakt door middel van wat schrijfoefeningen ‘om de pennen en de gedachten alvast los te maken’. Klasgenoot Thom maakte een cd’tje met goede Beatles-muziek, track 1 was vanzelfsprekend ‘The Magical Mystery Tour’, de naam van onze schoolreis. Gedurende de dag ontrafelden we allemaal wel weer een ander mysterie uit het wereldje van de hondenshows. Ik ben benieuwd naar hoe mijn eigen verslag eruit komt te zien (ik ga het dinsdag schrijven), maar ook naar de verslagen van klasgenoten.

Ondertussen laat ik de superlatieven even sudderen in mijn brein. Gisteravond was ik -ondanks dat er niet zoveel meer van mij over was- gelukkig nog zo slim om alle losse steekwoorden die ik in mijn opschrijfboekje had genoteerd, uit te werken tot bruikbaar materiaal. Onlangs versloeg ik een workshop en wachtte twee weken met het uitwerken van mijn gekrabbel. Op het moment dat ik het opschreef wist ik precies wat ik bedoelde, maar twee weken later was die kennis allemaal verdampt… ik moest dus flink graven. Dat overkomt mij niet nog eens!

Ervaring, ervaring, ervaring. Nou, dit was alvast een hele ervaring. Op naar alle volgende!

Ik ga geen potje bloggen over een writer’s block. Of een blogger’s block. Dat wordt zoveel gedaan dat ik er flauw van word. Bovendien is zo’n blog alleen maar een smoes. Mijn post daarentegen is geen smoes, maar een verklaring. En dan mag het.

Sinds een dik halfjaar is het hier een beetje stil. Dat komt omdat ik niet meer zo goed durf te schrijven. En dat komt weer omdat ik student journalistiek ben. En dat komt dan weer omdat ik dolgraag wil schrijven. Logisch. Maar de reden dat er hier zo weinig gebeurt, is dat ik strenger ben geworden over wat ik wel en niet op mijn blog plaats.

Wat wil ik eigenlijk met mijn blog? Ik weet het niet. Ik wil eigenlijk gewoon een beetje ongedwongen schrijven over wat ik tegenkom. Maar de lat ligt te hoog. Niks is goed genoeg of leuk genoeg. En dat is dan weer onzin. Want ik weet zeker dat ik van iets kleins wat groters kan maken. Iets leuks kan doen met woorden. En met een beetje humor, althans, dat hoop ik.

Aan challenges doe ik niet mee. Daar vind ik niks origineels aan. En er wordt al zoveel geblogd. Over van alles. Het gaatje in de markt is verrekkes klein. Ik ga er ook niet naar op zoek, mijn doel is slechts ‘blijven schrijven’. Ik ga m’n best doen. En for the record: deze blog is dus géén smoes. Geen doekje voor het leegbloeden van mijn site. Geen!

Het nadeel van een flard vind ik, dat je niets echt goed kan doen. Tenzij je het ‘flarden’ tot in de puntjes beheerst natuurlijk. Maar zover ben ik nog niet. Ik ben op dit moment een beetje een willoos stukje stof. Soms papier. Soms ‘n stukje keukenrol en heel soms, als het echt even niet leuk is, voel ik mij een goedkope tissue. En daar dan één laag van. Met een scheur. Zoiets.

De uitdaging? Ik hoef geen geheel te worden. Geen saaie vlag, tafelkleed of handdoek. Een beetje een gezellige doch gestructureerde lappendeken, dat is mijn ideaal. Een beetje van dit en een beetje van dat. En dan alles gewoon heel goed kunnen. Want ik ben een perfectionistisch flardenmeisje.

En toch is fladderen gewoon goed voor mij. Niet overal te zwaar aan tillen. Dingen over je heen laten komen. ‘Ja’ zeggen tegen dingen en mensen waarvoor je eerder liever wegvluchtte. Het lukt steeds beter.

Fladder on!

PS: 1) ik ben niet depressief 2) ik zit niet in een identiteitscrisis 3) ik ben niet negatief 4) ik red mij heel prima in deze maatschappij 5) en zo niet, dan trek ik een deken over mijn hoofd en doe ik eventjes alsof de wereld niet bestaat en dat werkt heel prima 6) soms ben ik gewoon even kritisch op mezelf 7) in het openbaar, ja.

Vandaag, 09/10/11, was marathondag in onze mooie stad. Een dag waarop duizenden mensen samen tienduizenden kilometers aflegden. Of misschien wel meer. En ik heb ook mijn steentje bijgedragen: ik heb ‘maar liefst’ 6 kilometer gerend door de binnenstad van Eindhoven.

Toegegeven: ik was een beetje zenuwachtig van tevoren. Niet omdat ik bang was dat ik het niet zou halen, maar gewoon omdat ik nog nooit eerder aan een georganiseerde loop had meegedaan. Ik schaam me bijna om het te zeggen, maar ik was zelfs nog nooit bij de marathon wezen kijken. Dus ik had echt geen idee. Gisteravond legde ik mijn spullen klaar, hashtagde ik mijn startnummer nog even met merkstift met #040rent en ging keurig op tijd slapen. En vanmorgen…? Vanmorgen was ik bang om me te verslapen. Ik MOEST meedoen!

Keurig op tijd (zeg maar: veel te vroeg) kwam ik aan in de stad. Een beetje verloren liep ik daar in m’n hardloopkloffie. De zon scheen, het was niet koud, perfect hardloopweer. Na een warming up kregen we dan om 10:10 eindelijk het startschot. Daar gaan we! De mensenmassa kwam langzaam in beweging. Volwassenen, maar ook veel, héél veel kinderen van allerlei leeftijden. Die laatsten renden het hardst weg. En haakten ook het snelst af.

Van tevoren was ik erg benieuwd hoe het zou zijn om in zo’n grote groep te lopen. Ik was bang dat ik mijn eigen tempo niet zou kunnen aanhouden. Naderhand bleek, na een kritische blik op mijn Runkeeper-statistieken, dat dit gelukkig wel was gelukt. Onderweg had ik die ervaring helaas niet: ik werd continu voor de voeten gelopen door kinderen die ineens gingen wandelen of zelfs stilstaan. Ik had niet echt ruimte om te lopen. Maar ik ging, en ik ging heel prima. Daarbij merkte ik niet eens dat de tijd verstreek: door alle aanmoediging langs de kant, van spandoeken tot applaus, liep ik als vanzelf naar de finish. Het kostte me bijna geen moeite. Heerlijk was dat!

En nu heb ik een medaille. Mijn eerste, echte hardloopmedaille. En ondanks dat het maar een kippeneindje was in vergelijking tot de hele en de halve marathon, voelde ik me na afloop trots en voldaan. En ik was zo dankbaar, dat ik vanmiddag nog eens twee uur in de regen en de kou heb gestaan om de andere lopers aan te moedigen. Zij die naar de finish strompelden na de hele marathon en zij die als een speer op het finish-lint afgingen na de halve marathon. Het zijn helden, allemaal!

Volgend jaar ben ik weer van de partij. Dan loop ik de halve marathon. En nu? Nu ga ik eerst maar eens verder trainen: 10 kilometer is mijn volgende doel. Want #040rent en 040 rent lekker!

De titel ‘#040rent’ is een spontaan op Twitter ontstaan idee om mede-Eindhovenaren te stimuleren ook te rennen. Door de hashtag te gebruiken en/of volgen kom je erachter welke stadsgenoten je beginnende, gevorderde of wellicht weggezakte hardlooppassie delen. Een soort virtuele hardloopclub dus, waaruit al verschillende loopmaatjes en gezamenlijke IRL (in real life) loopjes zijn geboren. Voel je vrij om mee te taggen en/of voeg je bij onze Facebookgroep ‘#040rent’.

(deze blogpost is geschreven voor Dichtbij)

Sinds het park klaar is, zijn er regelmatig mensen aan het vissen in het watertje dat op een speelse manier het terrein omrandt. Het is hier blijkbaar een prima plekje om te vissen. Zeker voor kinderen kan ik me dat goed voorstellen. Het is er spannend. Er zijn bruggetjes waar je op én onder kan, je kunt langs de waterkant en zelfs midden op het water op grote, vierkante blokken steen gaan zitten met je emmertje en je hengel. Je kan je verschansen tussen het hoge gras. Ook vandaag zijn er kinderen aan het vissen. Ik schat ze op een jaar of negen.

Terwijl ik het park in fiets, valt mijn oog op een man met een scooter. Midden op het fietspad staat hij stil. Ik vind het gek. Waarom staat hij hier? Maar ik fiets verder en laat de man, een zestigplusser met een opvallende, blauwe sweater, achter me, rij naar het enorme grasveld, zet mijn fiets tegen het hek en vlij me neer in het gras.

Op het grasveld heb ik het rijk alleen. Af en toe komt er een fietser langs en uit de verte hoor ik het enthousiaste geluid van spelende kinderen. Verderop is een speeltuintje waar een stuk of tien jonge kinderen met hun moeders aan het spelen zijn.

Ineens is hij er weer: de man met de scooter. Hij rijdt over het pad dat langs de speeltuin loopt. Hij stopt en zet zijn scooter uit. En hij blijft staan. Minutenlang kijkt hij naar de spelende kinderen. Hij lijkt specifiek geïnteresseerd in een jongetje dat niet in, maar net buiten de speeltuin speelt. Dan start hij zijn scooter en rijdt weg. Hij kijkt nog eens achterom en verdwijnt vervolgens achter de bomen.

Eerlijk? Ik heb er geen goed gevoel bij. Maar voor hetzelfde geld houdt mijn gevoel me voor de gek. Ik corrigeer mezelf: ik moet niet zo snel oordelen. Misschien is de man ooit wel een kind of een kleinkind verloren. Misschien heeft hij altijd een zoon willen hebben, maar nooit gekregen. Misschien is dit voor hem een manier om om te gaan met een gemis. Of misschien is het gewoon een onschuldige manier om te genieten van jong leven.

Maar misschien ook niet. Als ik terugfiets naar huis vraag ik me af waarvan ik meer last heb: van mijn niet-pluisgevoel of van mijn vooroordeel.

NB: Vanwege de laatste zin is de kleur van de sweater gefingeerd.

Krant
Elke ochtend ploft er weer een nieuwe op de deurmat: de krant. Vol vers nieuws dat in mijn geheugen gegrift dient te worden. Omdat ik de wereld wil snappen, omdat ik op de hoogte wil en moet blijven, omdat ik er een toets over krijg. En bij zo’n toets wil je geen flater slaan op een opleiding als de mijne.

Ik voel altijd een kleine overwinning op mezelf als ik de krant gelezen bij het oud papier leg.

Tijdschriften
Ik lees graag tijdschriften vanwege de korte artikelen en mooie foto’s en opmaak. Ik kan erg blij worden van hoe een tijdschrift is vormgegeven. Bright Magazine is lekker geeky, kookblad delicious. magazine zorgt voor culinaire inspiratie, is informatief en mouth watering, Flow Magazine lees ik puur voor de ontspanning en de mooie vormgeving. En dan lees ik nog het tijschrift van Onze Taal, vakblaadjes van de apotheek, de Allerhande van AH en wat er verder nog maar aan leuks voorbij komt. De iPad Viva ofzo.

Tijdschriften leg ik graag op een krukje in de woonkamer op een mooie stapel. Een stapel die intussen een onleesbare hoogte heeft bereikt.

Boeken
Het hoofdstuk ‘boeken’ is een verhaal apart. Ik hou van boeken. Ik vind ze mooi, interessant en verrijkend en ik koop ze graag, al was het maar om het rondsnuffelen bij mijn favoriete lokale boekhandel of bij de kringloop. Helaas blijft het daar vaak bij. Ik heb namelijk weinig geduld voor boeken. De laatste keer dat ik een boek uit las, was 16 maanden geleden. Op dit moment ben ik ‘bezig’ in twee boeken. En dan heb ik het niet over studieboeken en ook niet over kookboeken.

Boeken dragen bij aan de sfeer in huis. Vooral oude boeken. Die stáán zo leuk.

RSS-feeds
Naast al deze papieren lectuur hou ik ook van digitaal lezen. En dan bedoel ik niet een e-book, maar een RSS-reader. Ik lees deze het liefst op mijn iPad met de app Flipboard. Flipboard laat je RSS-reader eruit zien als een echt magazine. Dat leest erg prettig en werkt perfect. Ik lees blogs van allerhande soort. Vooral en het liefst van ‘gewone mensen’. Over dagelijkse levens, creatieve projecten, maar ook artikelen van een site als Recensiekoning.nl vind ik vermakelijk.

Mijn RSS-reader is mijn favoriet. Altijd opgeruimd, want geen stapels papier. Goed voor het milieu ook.

Tv
En dan is er nog de televisie. Gelukkig ben ik niet zo’n tv-junk. Ik heb nooit heel veel tv gekeken en ik ben ook niet de baas over de afstandsbediening. Tv heeft, net als internet, de nare eigenschap om je continu aan zich te binden. Zowel van de televisie als van mijn Mac kan ik me vaak maar moeilijk losrukken… maar misschien moet ik daar maar eens verandering in brengen.

Ik wil graag leren om selectief te zijn. Niet alles hoeft in mijn hoofd te zitten en te blijven en diagonaal lezen is geen doodzonde. Selecteren is het toverwoord. Ik ga m’n best doen. En als ik het niet meer aankan, pak ik een grote doos waar ik zó al het papier inschuif. Klaar.

Nieuw leven. De titel van mijn blogpost doet vermoeden dat ik zwanger ben. Helaas is dit niet het geval. Met ‘nieuw leven’ doel ik op míjn nieuwe leven. Mijn leven als student. Mijn leven als parttime werkende. Maar ik doel vooral op wat hieruit voortvloeit: mijn leven als een persoon die zichzelf ontwikkelt.

In 2000 ben ik in de apotheek terechtgekomen. Dat paste bij me. Het precieze, de feitjes, het adviserende, de moeilijke woorden en geneesmiddelnamen. Eerlijk is eerlijk – ik heb daar een zwak voor. Ik kom er maar gewoon voor uit. Van woorden als ‘prostaglandinesynthetaseremmers’, ‘anticoagulantia’ en ‘protonpompremmers’ gaat mijn hart sneller kloppen (en daar zijn dan weer bètablokkers voor verkrijgbaar, maar dit terzijde). Maar ondanks al dit moois was de apotheek niet genoeg. De apotheek was te klein. Ik voelde me gevangen tussen de muren van de apotheek. Letterlijk: de hele dag op dezelfde plek zitten, week in, week uit, maar ook figuurlijk: ik kon me niet ontwikkelen. Natuurlijk, je kunt allerhande cursussen doen. Er is genoeg te leren. Maar het is allemaal verdieping, terwijl ik me nog lang niet ‘breed’ genoeg voelde. En die muur, altijd maar die muur.

POP
Dus ik schreef onbewust mijn eigen POP: ik zou mezelf gaan ontwikkelen. Niet alleen als apothekersassistent de diepte ingaan, maar ook verbreding zoeken. Mijn eerste persoonlijke mijlpaal was dat ik me inschreef voor een cursus fotografie. Een jaar lang elke donderdagavond naar ‘school’. Dat werden lange, leerzame avonden waarin ik een nieuwe kant van mezelf ontdekte. In datzelfde jaar besloot ik een andere droom na te jagen: ik wilde leren vioolspelen. Dat wilde ik al 20 jaar, het werd tijd om daar iets aan te doen. En ik deed het.

Doorzien
Maar de echte grote omslag volgde afgelopen voorjaar, toen ik besloot weer te gaan studeren. Om mezelf te gaan ontwikkelen tot journalist, of althans, tot iemand die op de een of andere plek mooie stukken in elkaar zou gaan zetten. Iemand die middenin het leven staat, verhalen van anderen vertelt, haar talenten ontwikkelt en mijn ultieme doel: iemand who knows what it’s all about. Op de een of andere manier is dat een grote drijfveer. Weten waar het om gaat in dit leven. Weten wat er speelt. De maatschappij doorzien. Mezelf doorzien.

Op mijn bek
Hoewel mijn nieuwe schoolcarrière nog maar 3 weken oud is, voel ik me nu al een ander mens. Een mens die zich ontwikkelt. Ik ben blij met mijn keuze, blij met de knopen die ik heb doorgehakt, blij met de kans die ik krijg om een stuk minder te gaan werken, wat me enorm veel rust in mijn hoofd geeft. En misschien ga ik wel genadeloos op mijn bek. Sterker nog: ik gá genadeloos op mijn bek. Maar daar leer ik dan vanzelf weer van. Sterker nog: ik heb al geleerd. Door een toets om te huilen zo slecht te maken. Door kritiek op de door mij gemaakte opdrachten te krijgen. Maar dat is niet erg. Ik ga werken. WERKEN!

Weet je, ik ben gewoon Heel Erg Gelukkig. En dat wilde ik even kwijt.