We zijn onderweg naar huis. Mijn huis in Eindhoven. Ik hoop dat we op tijd komen want we hebben redactievergadering. En mijn huis is een troep. Zo kan ik natuurlijk niemand ontvangen. Maar helaas. Als ik thuis ben afgezet, blijkt er al een handjevol mensen op zolder aan de slag te zijn gegaan. In de gang trek ik mijn jas uit en kijk vlug hoe de staat van de woonkamer is.

“Hee, daar heb je Marc!”, roept iemand vanaf de zolder. En inderdaad – er komt iemand aan op een fiets. Ik gluur door de brievenbus maar zie al snel: dit is niet Marc (@marcdubach, red.). Marc heeft geen Locomotief met witte spatborden. Het is @JWDijk. Ik laat hem binnen. “Hoi”, zegt Jan Willem, “is Julia er ook?”

“Julia?” vraag ik verbaasd. Julia is de vierjarige dochter van mijn vriendin. “Eh, nou, misschien komt die wel, maarja, ze woont niet hier”, zeg ik. Precies op dat moment gaat de voordeur open. Mijn broer komt binnen. Hij heeft een enorm gave bril op. En achter hem loopt… Julia. Wat een toeval!

“Juul, er is iemand voor je!” roep ik, als Julia me voorbijloopt. Dan ziet ze Jan Willem. Ze vliegt hem om de hals alsof hij haar broer is die ze al maanden niet heeft gezien. “Ballet is zo vreselijk zwaar”, zegt ze, haar stem gesmoord in zijn nek, “ik denk dat ik nooit aan al die eisen kan voldoen.”

Mijn broodje. Mijn broodje! Was het eigenlijk een broodje? In mijn hoofd wel. In mijn hoofd was het een pastrami sandwich, zo eentje die je in Amerika eet. Maar het zag eruit als little gem, zo’n klein kropje sla. In de lengte doormidden gesneden.

Het lukte me niet om snel te remmen. Ik zette mijn hakken tegen de grond. Waarschijnlijk was ik dus op de fiets. Ik wilde mijn broodje pakken en het afspoelen onder de kraan. Het was immers toch sla. Dat kon ik nog best opeten. Bovendien wilde ik mijn rommel niet achterlaten op straat. Ik keerde om.

Op het moment dat ik mijn broodje wilde pakken, was er ineens Rudolph van Veen. Hij schopte mijn broodje aan de kant. Mijn sla. In de berm. “Hee! Die wilde ik nog opeten!” riep ik tevergeefs. Het broodje, de sla dus, was nu zo lelijk geworden dat dat er niet meer in zat om het op te eten.

Maar daar was de held van de nacht: Diederik Samsom. “Heb je toevallig een foto van je broodje?” Ja, natuurlijk had ik een foto van mijn broodje. Ik neem van lekkere broodjes ALTIJD foto’s. Ik gaf mijn iPhone aan Diederik, die in de spiksplinternieuwe keuken van mijn oma verdween. Zo’n keuken die eigenlijk nooit in mijn oma’s huis zou passen. Er lagen wat messen en lepels. En een neushaartrimmer die eruit zag als een klein mesje waarmee je prima kaas in kleine stukjes kon snijden. Ik verweerde me met een stamelend “maar die gebruik ik nooit om mijn neushaar te trimmen hoor!”

Diederik moest lachen. Hij zei niets. Maakte mijn broodje. Vanaf mijn foto. Op mijn iPhone.

Dit gevoel overvalt me eens in de zoveel tijd. Dat gevoel dat ik er niets van snap. Dan voel ik me dom, terwijl ik weet dat het niets met dom zijn te maken heeft. Ik ben ook niet dom. Zoveel zelfkennis heb ik dan ook wel weer.

Ik vraag me af: zijn er mensen die de wereld überhaupt begrijpen? En de mensen die zo lijken te zijn, zijn dat echte wereldsnappers of zijn het gewoon schreeuwers die met hun scherp-analytische tweets hun kennis etaleren? Of is het echt ernst en mis ik gewoon een gen?

Ik voel me getroost in de wetenschap dat niemand de wereld volledig kan begrijpen. De wereld, met alle mensen, gebeurtenissen en emoties daarin, is te groot en te complex. Als ik daaraan denk, beland ik vanzelf bij mijn ‘zin van het leven’. De zin van mijn leven is mij tot nu toe volstrekt onduidelijk. Ik dacht namelijk altijd dat ik vanuit een soort oergevoel bedoeld was om de mensheid te laten voortbestaan. Of zoiets. Maar na 4,5 jaar is duidelijk dat die rol mij niet is toebedeeld. So be it.

Maar waarom ben ik dan op de wereld? Onwillekeurig schiet het liedje van Het Schaep met de Vijf Pooten door mijn hoofd. “We benne op de wereld om mekaar te hellepen, nietwaar”. Mijn conservatieve ik schiet op shuffle verder naar het volgende liedje. Een liedje uit mijn jeugd, met een christelijke grondslag. Het gaat over een kaarsje dat zijn licht schijnt in een donker hoekje. Dat er grote en kleine kaarsjes zijn. Dat het niet uitmaakt of je een groot of een klein kaarsje bent, als je maar lichtgeeft in je eigen hoekje. Dit gedachte achter dit oude kinderliedje is uiteraard om het geloof uit te dragen, maar ik vat het ‘jij in jouw klein hoekje, en ik in ‘t mijn’ regelmatig breder op dan dat.

Ondanks dat de zin van mijn leven vaag is en mijn kennis van de wereld als nietig aanvoelt, heb ik vanuit mijn hoekje zicht op meer. Iemand een aansteker bij de hand?

Ik vouw mijn lippen om de enorme burger (sla, hele tomaat, twee ons vlees, bacon, kaas – denk mannenburger) en probeer een hap te nemen. Lukt ternauwernood. Lipgloss op mijn broodje. Saus loopt over mijn handen, dunne slierten sla vallen uit mijn broodje. Wanhopig grijp ik naar de servetjes. Ik giechel wat. Eigenlijk giechel ik bij elke hap. Welke zichzelf respecterende, hoogrode lipgloss dragende vrouw kiest er nu zo’n burger? Weg charme. De Vreemde Man zal wel denken. Maar kijken doet hij niet. Althans, dat hoop ik. Want van achter die burger zie ik dus niks.

En dan mijn haar. Mijn haar zit een beetje gek. Experimenteel-gek. Ik ben op vakantie. Niemand kent me, dus het mag. Mijn M vindt het mooi. Evenals de rode lipgloss. Maar dat was vóórdat die overal en nergens zat.

Ik geef het op. Teveel burger voor mij. Mayonaise achter mijn oren. Andermans rode wijn in mijn shirt. Een ingezakte experimentele coupe. De lipgloss op een restje brood en op mijn blikje cola light. Een buik vol burger. Het plan om nog een wandelingetje te maken, vergeet ik gauw. Ik besluit: de bank is goed genoeg voor vanavond.

Uitgevast?
Jep. Uitgevast. Zes weken geen Twitter en Facebook. En nu ‘mag’ ik weer. Van mezelf dus. Niet van iemand anders.

En? Tijd over gehad?
Neuh. Niet echt. Ik verveel me niet zo snel. En als ik me verveel, is dat omdat ik teveel moet en dus niks kan. Het is niet dat ik teveel ‘echte hobby’s’ heb, het is dat ik me overal mee kan vermaken.

Hoe zat het met de afkickverschijnselen?
Niks, nakkes, nada. Het was een bewuste keuze, ik was er over het algemeen blij mee en ik stond erachter. Wel vond ik het de tweede en derde week gewoon echt niet leuk, maar dat kon ik geen stuiptrekkingen noemen, eerder een goed beheersbaar missen.

Het was goed om even uit te pluggen. Gewoon, voor mij. Het was vasten, het was niet om iets te bewijzen aan een ander of mezelf. Het is fijn om nu weer deel te nemen aan het sociale mediaverkeer. Ik ben weer ‘mij’ en het is prima zo!

Mijn pak, waar is mijn pak? Mijn spinnenwerend pak. Mijn opblaasbare beschermlaag waardoor geen enkel eng beest mij iets kan doen? Als ik die aanheb, durf ik alles. Durf ik ook over smalle randjes te balanceren, die ondergelopen weilanden in tweeën verdelen. Ik kan toch niet nat worden. Ik ben niet meer bang dat de olifanten die daar zwemmen, me voor de gezelligheid onder water meetrekken? Wat werken ze hard, mijn ouders. Twee olifanten zwemmen tussen het kroos. Een harige dolfijn, die ik pas net ken, neemt een kilometers diepe duikvlucht. Ik kan nog net voorkomen dat hij me meesleurt en blijf ternauwernood met mijn hoofd boven water.

Wakker. De spinnen krioelen over mijn rug. Ik twijfel of het idee van een opblaasbaar pak echt is, of een bizarre droom. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd. Ik lig in bed. Er kan misschien één spin zitten hier in mijn slaapkamer, maar de kans dat ik daadwerkelijk bedekt ben met enge spinnen is nihil. Mijn spieren zijn gespannen, ik haal nog altijd zwaar adem. Ik kijk op mijn wekker: 0:50 uur. Ik veeg de spinnen van mijn lijf, eet een frietje bij Dodo’s eetsalon, trek mijn opblaasbare beschermpak aan en draai me om. Laat die nacht maar komen.

Op de rand van zijn bed speelt Don op zijn elektrische gitaar. Lang zwart haar, zwarte kleding. Een tatoeage van een reusachtige mier siert zijn linker bovenarm. Don is een ouwe rocker. Hij woont in het Haagse Woodstock, dat hij typeert als ‘bejaardenhuis voor junkies’. Zijn dokter zei dat hij niet ouder zou worden dan vijftig, maar dat is al mooi gelukt. Don’s doel in het leven? Zorgen dat hij zijn moeder overleeft. Hij wil niet dat zij haar kind verliest.

Moeder Elly komt ondanks de drugsproblematiek nog altijd bij Don over de vloer. Ze heeft hem altijd gesteund. Ook al is dat, zo zegt ze in keurig abn, vaak ‘met een bloedend hart’. De kijker ziet dat Don zijn moeder omhelst. In plat Haags vertrouwt hij haar op zijn beurt toe: “Ik hâh van jâh.”

En ik ‘hâh’ van Man bijt hond. Van de mooie, integere, ontwapenende en niet-veroordelende portretten die er worden gemaakt. Van het interview met de man die eerlijk vertelt over wat fietsen met hem doen. Of dat met de oude man die in grote eenzaamheid en onder zeer eenvoudige omstandigheden zijn leven leidt. Het hele dorp praat over, maar niet met hem.

We hoeven niet te oordelen, we kunnen ook gewoon kijken en ons slechts verwonderen hoe anders het leven van een ander eruitziet. Man bijt hond, ga alsjeblieft nog heel lang zo door.

Don en Elly zijn de komende drie weken te volgen in Man bijt hond.
bron afbeelding: website NCRV

Pfauth vertelt je in een perfect behapbaar tempo wat de basis is voor een goede blog en hoe je het beste te werk gaat. Zijn enthousiasme voor het bloggen straalt ervan af!

Drie tips van de sluier (en de rest lees je gewoon zelf in zijn boek)

Tip 1
Blog over één onderwerp (kies je niche), zorg dat je blogposts onderlinge samenhang hebben.

Tip 2
Laat je zien op andere media die over ‘jouw’ onderwerp bloggen: schrijf gastblogs en reageer op anderen, zo komen er ook mensen naar jouw site.

Tip 3
Twitter minder, blog meer! Geef een idee tijd en aandacht. Ernst-Jan zegt: “Ik kijk liever terug op creaties waar ik langer dan tien minuten over nagedacht heb. Zoals een goed blogartikel.”

Het e-book is tot en met 24 maart gratis te downloaden. Ik zou het gewoon doen. Wedden dat je inspiratie krijgt?

De afbeelding komt van de website van Ernst-Jan.

Een typemachine heeft nadelen ten opzichte van de huidige technologie. Dat is ook de reden dat ze niet meer worden gemaakt. Hoewel ik gek ben op mijn schrijfmachines, zie ik die nadelen natuurlijk ook. Een schrijfmachine is niet bepaald mobiel (zelfs een zogenoemde portable is niet heel gemakkelijk te vervoeren), dus als ik spontaan inspiratie krijg als ik in bad lig of in het park zit, is het niet echt een handzame oplossing. Het tweede nadeel: hij maakt lawaai. Het lijkt mij geen goed idee om bij wijze van spreken midden in de nacht de hele buurt wakker te tikken.

De voordelen van de typemachine op je high-end Mac
Maar nu is er iA Writer, een totaal uitgeklede tekstverwerker voor iPhone/iPad (€0,79) en Mac (€6,99). Fris en minimalistisch vormgegeven, simpel in gebruik. De opmaakmogelijkheden van iA Writer zijn beperkt, zodat je bezig bent met je tekst in plaats van met de opmaak ervan. De koppeling met iCloud maakt de app ideaal: altijd en overal je aantekeningen bij de hand. De Mac-app toont onder in beeld discreet een ‘leestijdteller’ die aangeeft hoelang het duurt om je schrijfsel te lezen. Een prima app voor bloggers dus. Meer weten? Kijk dan even op de site van iA Writer. En o ja, ter info: het lezen van deze blogpost kostte 1 minuut en 18 seconden van je tijd.

bron afbeelding: website iA Writer

Gisteren en vandaag was ik koortsachtig op zoek naar iets dat Google niet voor me vond. Ik refreshte, specificeerde mijn zoektermen om ze onmiddellijk weer te verbreden – er was niks. Niks!

Ik wil iets blijkbaar gaan doen wat nog niemand doet. Het concept is nog een week geraamte van dunne draadjes, bij elkaar gehouden door slapeloze nachten, twijfels en totale onzekerheid. Het is geen zaak van leven of dood, geen revolutie ontketenend idee, maar als een idee zich eenmaal in mijn hoofd heeft genesteld, laat dat mij pas met rust als het voltooid is.

Google is verworden tot een van de zekerheden in het leven. Je wordt geboren, je googelt, je gaat dood. Maar nu voelt het alsof er een stuk wereld voor me verstopt wordt. Gemene Google.

bron afbeelding: Boomerang